Elk avontuurverhaal heeft een reiziger.
In dit verhaal staat een patiënt centraal.
Er is geen uitzicht vanuit een raam, geen dagboek van de reis en geen moment om halverwege terug te keren.
Als cryopreservatie ooit herstel mogelijk maakt, kan de patiënt tijdens het hele proces zelf niets doen.
Dat maakt het vreemder dan een gewone reis. Daardoor krijgt het woord "avontuur" hier een ongebruikelijke betekenis.
De laatste gewone dag
Stel dat jouw conservering volgens plan verloopt.
Er is een laatste gesprek, een laatste vertrouwde kamer en een laatste moment in een wereld waarvan je de basisregels kent.
Dan word je wettelijk dood verklaard. Daarna volgen de procedure, de koeling en de stilte.
Als opwekking later mogelijk wordt, beleef je de eeuwen daartussen niet.
Voor jou lijkt de toekomst dan onmiddellijk te volgen, zonder dat je de tussenliggende tijd ervaart.
Toch moeten geheugen, identiteit, wensen, dossiers en fysieke structuren die jou in de toekomst nog als dezelfde persoon herkenbaar maken, die tussenliggende tijd doorstaan.
Het avontuur begint op het moment dat de patiënt uit het gewone leven verdwijnt.
Vanaf dat moment zijn anderen verantwoordelijk voor wat jij niet meer kunt regelen.
Gewone ontdekkers bepalen zelf hun koers. Patiënten die cryogeen worden bewaard, moeten die regie uit handen geven.
Medische teams voeren de procedure uit. Beheerders van de opslag houden de temperatuur constant. Stichtingen zien toe op de nakoming van verplichtingen, het beheer van dossiers en het vermogen voor patiëntenzorg.
Mensen in de toekomst moeten, als dat moment ooit komt, besluiten dat opwekking mogelijk is en de moeite waard is.
De patiënt heeft hier geen invloed op.
De patiënt kan niet bijsturen. De reis is afhankelijk van procedures, instellingen en mensen die hun beloften ook op lange termijn nakomen.
De patiënt kan geen onbetrouwbare organisatie herkennen, geen verouderde methode afwijzen en niet voor een betere voorziening kiezen.
De reis is daarom afhankelijk van deskundigheid en van organisaties die langer blijven bestaan dan één werknemer of één bedrijf.
Daarom is degelijk bestuur geen bijzaak, maar een essentiële voorwaarde. Organisaties bouwen die bestand zijn tegen de tijd is een essentieel onderdeel van die voorbereiding.
Ontdek dit praktische hulpmiddel
Gebruik het interactieve hulpmiddel om de vraag in dit artikel te onderzoeken.
De interactieve tool wordt geladen...
Opwekking zou geen makkelijk leven garanderen
In sciencefiction speelt een opwekking zich doorgaans af in een ziekenhuis, met een vriendelijke gids en een samenleving die de patiënt verwelkomt.
Technische mogelijkheden bieden daarvoor echter geen enkele garantie.
Een toekomstige samenleving zou een patiënt kunnen herstellen, maar vervolgens weinig middelen beschikbaar kunnen stellen voor verdere ondersteuning.
Ze zou verplichtingen tegenover bewaarde mensen kunnen erkennen. Ze zou hen ook als historische last kunnen zien.
Wetten zouden de herstelde persoon een juridische status, eigendomsrechten en ondersteuning kunnen toekennen. Maar het is ook mogelijk dat de wet geen passende categorie voor die persoon kent.
Technologie kan opwekking mogelijk maken. Instellingen bepalen vervolgens of een opgewekte patiënt daadwerkelijk wordt opgevangen.
De Patient Care Foundation zet zich mede in om de belangen van de patiënt tijdens die lange periode te behartigen. Haar rol wordt toegelicht als onderdeel van de organisatie rond Tomorrow.bio.
Zelfs een warm onthaal maakt opwekking op zichzelf nog niet tot een geslaagde terugkeer.
Alleen het lichaam opwarmen is niet genoeg.
Een functionerend brein zonder herkenbare herinneringen of handelingsvermogen zou niet voldoen aan wat de meeste mensen willen behouden.
De persoon in de toekomst moet voldoende overeenkomen met de persoon van nu om herstel als redding te kunnen zien, en niet als vervanging.
Opwekking zou alleen tellen als degene die terugkeert nog betekenisvol verbonden is met degene die vertrok.
Die eis heeft gevolgen voor elke fase van de procedure.
Ziekte, ischemie, onvolledige perfusie, ijsvorming, toxiciteit en thermische stress kunnen structuren aantasten die van belang zijn.
Toekomstig herstel zou oorspronkelijke informatie moeten kunnen onderscheiden van veranderingen door schade, zonder de persoon simpelweg opnieuw te construeren.
Niemand weet waar die grens precies ligt.
De toestemmingsverklaring na voorlichting van Tomorrow.bio vermeldt uitdrukkelijk dat geheugenverlies, verloren vaardigheden en andere beperkingen zelfs na hypothetisch herstel kunnen blijven bestaan.
Het identiteitsprobleem wordt besproken in geheugen, identiteit en het brein.
Er is geen complete route naar opwekking
We kennen een paar bakens.
Koeling vertraagt chemische processen. Cryoprotectanten kunnen ijsvorming beperken. Opslag bij lage temperatuur kan weefsel behouden zonder continue actieve koeling.
Die feiten vormen nog geen route naar herstel van mensen.
Grootschalige opwarming blijft moeilijk. Toxiciteit van cryoprotectanten en structurele schade blijven bestaan. Ook de doodsoorzaak moet op een gegeven moment nog behandeld worden.
De moeilijkste stap is vervolgens het herstel van een volledig mens met aanvaardbare functies.
Vooruitgang bij één deelprobleem verdient aandacht. Maar die vooruitgang mag niet worden gepresenteerd alsof het doel al is bereikt.
De nog onopgeloste technische stappen worden uiteengezet in technische uitdagingen voor omkeerbare cryopreservatie.
Zelfs als die hindernissen verdwijnen, kan de toekomst nog altijd pijnlijk en verdrietig zijn.
Stel dat handelingen die nu nog vrijwel onmogelijk zijn, ooit routine worden.
Je ontwaakt met cognitieve vermogens die grotendeels intact zijn.
Je beroep bestaat misschien niet meer. Je taal klinkt misschien ouderwets. Iedereen die zich niet liet conserveren, kan voorgoed verdwenen zijn.
Je zou die nieuwe wereld eerst moeten leren begrijpen voordat je de mogelijkheden ervan kunt waarderen.
Een geslaagde terugkeer zou tegelijk een fysieke, juridische, sociale en emotionele opgave zijn.
Sommige mensen voelen hierbij verwondering. Anderen ervaren vooral het vooruitzicht van ballingschap.
Een toekomst kan de moeite waard zijn, ook als het moeilijk is om er te leven.
Beide reacties verdienen het om serieuzer te worden genomen dan de vrijblijvende belofte dat de toekomst vanzelf geweldig zal zijn.
Het scenario waarin iemand alleen ontwaakt, wordt besproken in wat als ik alleen wakker word?
Het blijft een avontuur
Past de term "ultieme avontuur" na al deze kanttekeningen nog steeds?
Voor sommige mensen wel.
Niet omdat je een kaartje koopt, maar omdat de bestemming niet gepland, beschreven of gegarandeerd kan worden.
De vraag is of nieuwsgierigheid kan samengaan met extreme kwetsbaarheid.
Je treft alle voorbereidingen die binnen je bereik liggen en vertrouwt de rest toe aan toekomstige mensen en aan kennis die nog ontwikkeld moet worden.
Dit is geen vorm van toerisme met een futuristisch jasje.
Het is de hoop dat iemands identiteit door de tijd behouden kan blijven dankzij structuren, instellingen en het nog onvoltooide werk van onbekenden.
Die weddenschap kan mislukken.
Avontuur biedt per definitie geen zekerheid.
TL;DR: Cryopreservatie is een onzekere poging om een toekomst te bereiken die je niet kunt voorspellen of beheersen. De aantrekkingskracht ligt in de mogelijkheid om langer te leven, niet in de belofte dat dit ook werkelijk gebeurt.
Verder lezen